عکاسان معاصر جهان: پائولو ونتورا و جهان نوآفریده


پائولو ونتورا. از مجموعه‌ی «پشت دیوارها» (۲۰۱۱)

اخیراً نمایشگاهی از آثار عکس‌بنیان هنرمند ایتالیایی پائولو ونتورا زیر عنوان «جهان نوآفریده» (An Invented World) در Galerie XII لس‌انجلس برگزار شده که شش مجموعه‌ی این هنرمند در دهه‌ی اخیر و آثار جدید او را به نمایش می‌گذارد. این نمایشگاه در واقع مروری کمابیش جامع از آثار ونتوراست. به این بهانه تصمیم گرفتیم نگاهی به دوران کاری و آثار او داشته باشیم.

پائولو ونتورا (Paolo Ventura) در سال ۱۹۶۸ در ایتالیا متولد و در آنجا بزرگ شد. او در اوایل دهه‌ی ۱۹۹۰ پس از تحصیل در آکادمی هنرهای زیبای برِرا در میلان ایتالیا، فعالیت عکاسی‌اش را به‌عنوان عکاس مُد آغاز کرد. ونتورا طی قریب به یک دهه، در حوزه‌ی عکاسی مد برای مجلات گوناگونی مثل وُگ و اِل کار کرد. فعالیت هنری ونتورا پس از این دوران و با آمدن او به بروکلین نیویورک آغاز شد که تا به امروز ادامه داشته است.

آثار این هنرمند تا کنون در قریب به صد نمایشگاه انفرادی و گروهی در نقاط مختلف جهان به نمایش درآمده‌اند، از جمله موزه‌ی هنرهای معاصر رم و پنجاه و چهارمین دوسالانه‌ی ونیز، و جزئی از مجموعه‌های دائمی نهادهایی مثل موزه‌ی هنرهای زیبای باستن و کتابخانه‌ی کنگره‌ی آمریکا هستند.

پائولو ونتورا. از مجموعه‌ی «خاطرات جنگ» (۲۰۰۵)

نمایش‌های دایرامایی

ونتورا هنرش را با جمع‌آوری اشیاء و عروسک‌هایی از بازار کهنه‌فروشان و فروشگاه eBay آغاز کرد. او با آنها نمایش‌های ساکن مینیاتوری به‌شکل دایُراما شکل داد و از آن طریق فضای ایتالیا در جنگ جهانی دوم را با جزئیات قابل توجه بازسازی کرد. ونتورا با ساختن دایُراماهایش در استودیو بروکلین و عکاسی از این «جهان‌های نوآفریده»، سازه‌های برساخته‌ی مینیاتوری را همچون صحنه‌های واقعی زندگی به تصویر کشیده است، صحنه‌هایی که تاحدی بازسازی خاطرات مادربزرگ او از جنگ جهانی دوم هستند.

ونتورا در مجموعه‌های «خاطرات جنگ» (۲۰۰۵)، «قصه‌های زمستان» (۲۰۰۵ – ۲۰۰۷) و «آدم ماشینی» (۲۰۱۰) با کاربرد عروسک‌ها در میزانسن‌های مینیاتوری، واقعیت و خیال را در هم آمیخته است. اگر چه این صحنه‌ها کیفیت ذهنیِ یادآوری خاطراتِ گذشته را دارند اما همچنین با جزئیات بالای عکس‌وار و کیفیت بی‌هوا و عناصر اجتماعی‌شان، به تصاویر مستند می‌مانند و به‌ویژه یادآور جنبش Neorealism در فیلمسازی ایتالیا در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ هستند که تصویرگر اوضاع اجتماعی ایتالیای جنگ و پس‌ازجنگ بود.

پائولو ونتورا. از مجموعه‌ی «قصه‌های زمستان» (۲۰۰۷ – ۲۰۰۹)
پائولو ونتورا. از مجموعه‌ی «آدم ماشینی» (۲۰۱۰)
پائولو ونتورا. از مجموعه‌ی «آدم ماشینی» (۲۰۱۰)

به‌کارگیری عروسک‌ها و سازه‌های مینیاتوری برای بازنمایی صحنه‌های تصویرنشده از تاریخ و زندگی را در آثار برخی هنرمندان دیگر نیز می‌توان مشاهده کرد. به‌عنوان مثال، دیوید لِوینْتُل (David Levinthal) (متولد ۱۹۴۹) به‌همراه یک کارتونیست در کتاب هیتلر به شرق می‌رود: رویدادنامه‌ای تصویری، ۱۹۴۱ – ۱۹۴۳ (۱۹۷۷) با به‌کارگیری عروسک‌های کوچک، اطلاعات آرشیوی و کاربرد ماده‌کارها به‌شکلی متفاوت، صحنه‌هایی از نبردهای رخ‌داده در جبهه‌ی شرقی جنگ جهانی دوم را بازسازی کرده است.

ونتورا همچون لِوینْتُلبا سازه‌های مینیاتوری به تاریخ جنگ جهانی دوم بازگشته تا با تلفیق واقعیت و خیال، این بار جنبه‌هایی دیگر از این رخداد تعیین‌کننده در تاریخ غرب را بازنمایی کند: ایتالیای جنگ‌زده در دوران سردمداری بنیتو موسولینی و میراث فاشیسم. در عکس‌های او حضور سربازان در شهر مه‌گرفته را می‌بینیم، رقص سربازان با یکدیگر، مردم در حال تماشای بندبازی، فردی در فضای داخلی کنار میز آرایش، مردی کشته‌شده در پیاده‌راه برفی.

پائولو ونتورا. از مجموعه‌ی «زوئاوو گم شده» (۲۰۱۲)

نقش‌آفرینی

ونتورا از مجموعه‌ی بعدی‌اش، «پشت دیوارها» (۲۰۱۱) که پس از نقل مکان او از نیویورک به استودیویی بزرگتر در آنگیاری ایتالیا شکل گرفت، این‌بار به‌جای عروسک‌ها خود در آثارش نقش‌آفرینی کرده است. او در این مجموعه، همچون مجموعه‌های پیشین، به‌سیاق آثار عینیت نوین در نقاشی، عناصر سورئال را به واقع‌گرایی اجتماعی پیوند داده است: حضور دو مرد پالتوپوش روی سقف زیر آسمان مه‌آلود، نگاه کنجکاو یک نوازنده از روزنه‌ی روی دیوار، مردان جداافتاده در فضایی باز که انگار گمشده‌ای دارند. این ویژگی در مجموعه‌های بعدی او ادامه یافته و با خیال و تجرید در می‌آمیزد.

پائولو ونتورا. سه عکس از مجموعه‌ی «ادای احترام به سُل استاینبرگ (Saul Steinberg)» (۲۰۱۴)

وجه فانتزی و خیالین کارهای ونتورا را می‌توان تا حدی متأثر از داستان‌های خیالی و فانتزی پدرش تلقی کرد که برای کودکان می‌نوشت. سوژه‌ی کودک (فرزند ونتورا)، موضوعات فانتزی و خود ونتورا در مجموعه‌ی «داستان‌های کوتاه» (۲۰۱۲ – ۲۰۱۵) نمود یافته‌اند. ونتورا در این مجموعه به تخیل خود مجال بروز داده است. در هر یک از این مجموعه‌عکس‌های روایت‌محور یک داستان تصویری کوتاه و شوخی‌آمیز در چند فریم رخ می‌دهد: کوچک شدن تدریجی ونتورا (هم‌قد شدن او با فرزند خردسالش)، ملحق شدن فرزند ونتورا به پرندگان آسمانِ تصویر، پایین کشیدن یک تردست با طناب و غیب شدن کودک به‌دست شعبده‌باز.

پائولو ونتورا. از مجموعه‌ی «اکس-وُتو» (۲۰۱۲)

ونتورا در مجموعه‌ی اکس-وُتو (۲۰۱۷) به خود نقش پررنگ‌تری داده است. او در این مجموعه پرتره‌هایی با نمای بسته از خویش در نقش‌ها، جامه‌ها و ادوات مختلف نظامی تهیه کرده است. تنوع جامه‌ها و نحوه‌ی به‌تصویر کشیدن‌شان، از پیشینه‌ی کاری ونتورا در حوزه‌ی مد خبر می‌دهند. اما به هر حال، این عکس‌ها صرفاً ویترینی برای نمایش لباس‌ها نیستند. در همه‌ی آنها رد خون پیداست. فضای این عکس‌ها همچنان فضای جنگ است.

پائولو ونتورا. از مجموعه‌ی «مرگ و رستاخیز» (۲۰۱۸)
پائولو ونتورا. از مجموعه‌ی «نوازنده‌ی ترومبون» (۲۰۱۸)

کلاژ

جنبه‌ی مهم دیگر از هنر ونتورا که به یکی از شاخصه‌های اصلی آثار او بدل شده، کلاژ است. ونتورا با ساختن «مجسمه‌های کاغذی» (۲۰۱۴ – ۲۰۱۶) علاقه‌اش به بریدن و کنار هم گذاشتن عکس‌ها را نشان داده است. در مجموعه‌های «نوازنده‌ی ترومبون» (۲۰۱۸) و «مرگ و رستاخیز» (۲۰۱۸) کلاژ اصلی‌ترین ابزار اوست. او در کارهای اخیرش، در مجموعه‌«کلاژ»ها (۲۰۱۷ – ۲۰۱۹) و مجموعه‌های «ویا امیلیا» (۲۰۱۶) و «خانه‌ی سرخ» (۲۰۱۹)، کلاژهایی روی سطوح چندبخشی مربعی شکل داده، فرم هندسی خاصی که به شاخصه‌ی کاری او بدل شده است.

آثار او در این مجموعه و مجموعه‌های دیگرش در این دوران، از جزئیات مجموعه‌های اولیه فاصله گرفته و جنبه‌هایی تجریدی‌تر و مینیمال‌تر یافته‌اند. در این مجموعه‌آثار فیگورها دورتر و کوچکتر شده‌اند، منفک‌تر و گسسته‌تر از همیشه، حتی خود سطح تصویر دیگر یکپارچه نیست و به مربع‌هایی بخش شده است. اما همچنان فضای ایتالیای جنگ‌زده بر این تصاویر مستولی است: ساختمان‌های سرد و خاکستری و مردمی گیج، بی‌حس و جداافتاده (کاملاً در مقابل ایده‌آل‌های فاشیسم) که گویی برای همیشه در خلاء و پوچی گیر افتاده‌اند.

پائولو ونتورا. از مجموعه‌ی «ویا امیلیا» (۲۰۱۶)

خاطره و خیال

آثار پائولو ونتورا درباره‌ی فضای سرد و گسسته‌ی ایتالیای جنگ‌زده هستند، درباره‌ی میراث فاشیسم، درباره‌ی خاطره و خیال. ونتورا با ملغمه‌ای از فرآیندها—ساختن صحنه‌های مینیمال دایرامایی و عکاسی از آنها، تلفیق نقاشی و عکاسی و نیز کلاژ پرتره‌ها و فیگورهایی از خود و اعضاء خانواده‌اش روی سطوح گسسته—گذشته‌ی سرزمینش را در «جهانی نوآفریده» شکل داده است. آثار عکس‌بنیان او به‌شکلی نوآورانه با بهره‌گیری از خیالِ کودکی، زیباییِ نقاشی، سندیتِ عکس، درامِ فیلم و اسرارِ نادیده‌ها، ذوقِ هنرِ ایتالیایی و همزمان، سردی، مه‌آلودی و انفکاکِ فضای اجتماعیِ تاریخی از این سرزمین را نمایانده‌اند.

وبسایت پائولو ونتورا

تصاویرخبری از چهار گوشه جهان


 

تاريخ : یکشنبه ۴ اسفند ۱۳۹۸




مراکز بستری و قرنطینه بیماران مبتلا به کرونا ویروس در شهر ووهان چین/ آناتولی

مراکز بستری و قرنطینه بیماران مبتلا به کرونا ویروس در شهر ووهان چین/ آناتولی

نطق پیروزی برنی سندرز نامزد دموکرات پیشرو انتخابات ریاست جمهوری 2020 آمریکا در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات در ایالت نوادا/ شهر سن آنتونیو ایالت تگزاس/ رویترز

نطق پیروزی برنی سندرز نامزد دموکرات پیشرو انتخابات ریاست جمهوری 2020 آمریکا در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات در ایالت نوادا/ شهر سن آنتونیو ایالت تگزاس/ رویترز

 

وحشت مردم ایتالیا از شیوع ویروس کرونا/ شهر کودونگو در جنوب میلان/ خبرگزاری فرانسه

وحشت مردم ایتالیا از شیوع ویروس کرونا/ شهر کودونگو در جنوب میلان/ خبرگزاری فرانسه

 

بیمارستان مخصوص پرندگان شکاری در ابوظبی امارات/ گلف نیوز

بیمارستان مخصوص پرندگان شکاری در ابوظبی امارات/ گلف نیوز

بدون شرح/EPAو گتی ایمجز

بدون شرح/EPAو گتی ایمجز

برچسب‌ها: خبر

ارسال توسط مهران بنگری

مجموعه عکس «تجرد» مهدی عراقچیان در گالری روشنخانه


گالری روشنخانه در کنار برگزاری نمایشگاه‌های عکاسی، بخشی از فعالیت خود را به نمایش و معرفی پروژه‌های باز اختصاص خواهد داد. پروژه‌های باز در واقع نمایش مجموعه عکس‌ها و آثاری است که هنوز در فرآیند تولید و تکمیل قرار دارند و بنا به دلایل متعددی به‌عنوان مجموعه آثاری مستقل هنوز روی دیوار گالری نرفته‌اند.

در نخستین برنامه‌ی «پروژه‌های باز» روز یکشنبه ۴ اسفند ۱۳۹۸ از ساعت ۱۸ مهدی عراقچیان مجموعه عکس‌های خود را با عنوان «تجرد» به نمایش و بحث خواهد گذاشت. این مجموعه که در واقع نوعی مستندنگاری خانه‌های مجردی است، از سال ۱۳۸۳ شروع شده و با عکاسی بیش از ۴۰ خانه هنوز ادامه دارد.

عراقچیان در توضیح این پروژه نوشته است:

تفاوت نوع زندگی در خانه‌های مجردی معمولاً از چیدمان و آرایش این خانه‌ها پیداست (اگرچه بعضی از ساکنان‌شان این ‌را انکار می‌کنند). زندگی مجردی چه از روی میل انتخاب شده باشد و چه گریزی ناگزیر در تنگناهای موقت، تعریفی دیگر است از مفهوم «زندگی» در جامعه‌ای که در مرحله‌ی عبور از سنت درگیر است و هردم به این‌سو و آن‌سو کشیده می‌شود. زندگی نکردن در کنار خانواده یا عدم تشکیل آن در چنین محیطی هم مسأله‌ای فردی و هم اجتماعی است. آنچه که در این عکس‌ها سعی شده نشان داده شود استفاده از نشانه‌های قرارگرفته در فضا جهت رسیدن به بخشی از موقعیت، شرایط و ذهنیات یک نسل است؛ نسلی که در مسیر تغییر و جابه‌جا شدن رویکردها بین دو موقعیت قبلی و بعدی که هنوز کاملاً فرا نرسیده قرار گرفته است.

مهدی عراقچیان دارای مدرک کارشناسی و کارشناسی‌ارشد عکاسی از پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران است و تا کنون در ۲ نمایشگاه انفرادی و ۱۲ نمایشگاه گروهی مجموعه آثار دیگر خود را به نمایش گذاشته است.

گالری روشنخانه روزهای یکشنبه بعد از اتمام هر نمایشگاه، از ساعت ۱۸ تا ۲۰ میزبان علاقه‌مندان و مخاطبان برنامه‌ی «پروژه‌های باز» خواهد بود.

نشانی: تهران، خیابان انقلاب، جمالزاده جنوبی، خیابان کلهر، بین استاد بهزاد (کاوه) و زارع، پلاک ۶۹، گالری روشنخانه
شماره تماس: ۶۶۹۳۸۴۵۵

نمایشگاه «آندره کرتس: یک عمر در عکس‌ها» در کانادا


آندره کرتس. در مندریان، پاریس، ۱۹۲۶

نمایشگاه عکس‌های آندره کرتس با عنوان «یک عمر در عکس‌ها» ۲۲ فوریه ۲۰۲۰ (۳ اسفند ۱۳۹۸) در Stephen Bulger Gallery در ترانتو کانادا گشایش می‌یابد.

این نمایشگاه مروری است بر بیش از ۷۰ سال فعالیت عکاسی یکی از شناخته‌شده‌ترین و تأثیرگذارترین عکاسان قرن بیستم آندره کرتس.

اگر چه خانواده‌ی کرتس او را برای تبدیل شدن به یک تاجر آماده کرده بودند، او راه خلاقیت را برگزید. کرتس نخستین دوربینش را در سال ۱۹۱۲ و در ۱۸ سالگی به دست گرفت و از آن زمان به‌شکلی تفریح‌وار با برادرش جنو عکاسی می‌کرد. برادر کوچکترش، که غالباً سوژه‌ی عکس‌هایش بود، با او همکاری می‌کرد.

آندره کرتس. فان رقصان، ۱۹۱۹
آندره کرتس. شناگر زیر آب، اِسْتِرْگُم، مجارستان، ۱۹۱۷

در سال ۱۹۱۴، کرتس به خدمت ارتش اتریش-مجارستان درآمد. او در آنجا زخمی و دچار تب تیفوس شد. کرتس در زمان حضورش در جبهه‌ی نبرد لهستان و نقاط دیگر عکاسی می‌کرد. پس از بهبودی، او عکاسی را ادامه داد و عکس‌هایش را به روزنامه‌ها و مسابقات فرستاد. کرتس تا منحل شدن ارتش مجارستان در سال ۱۹۱۸، به خدمتش در آنجا ادامه داد و تجارب تأثیرگذاری از زندگی در جنگ اندوخت.

پس از جنگ، کرتس به خانه و کارش در یک بانک برگشت و در این دوران عکاسی همچنان سرگرمی او بود. او از دوستان و خانواده، در ژانرهای مختلف و از رخدادهای حول انقلاب مجارستان عکاسی می‌کرد. او در این دوران شالامُن اِرْژِبِت (Salamon Erzsébet) (بعداً: الیزابت کرتس (Elizabeth Kertész)) را ملاقات کرد که گرایش‌های هنری او را تشویق و او را به جامعه‌ی هنرمندان معرفی کرد. الیزابت پیش از ازدواج‌شان در سال ۱۹۳۳، او را واداشت که بوداپست را ترک کند تا توانایی‌اش به‌عنوان عکاس را بپرورد.

آندره کرتس. مُدون، فرانسه، ۱۹۲۸ (چاپ: دهه‌ی ۱۹۷۰)
آندره کرتس. تقاطع بلوئا، پاریس، ۱۹۳۰

کرتس در ۸ اکتبر ۱۹۲۵ به پاریس رفت و در ۱۸ ماه آتی به یک عکاس مستقل محبوب تبدیل شد که عکس‌های هنری‌اش در گالری مشهور Sacre du Printemps به نمایش در می‌آمدند. او در سال ۱۹۲۸ نخستین دوربین لایکایش را خرید و با این دوربین عکاسی را به سطح دیگری برد. انتشار و نمایش بین‌المللی آثار کرتس او را به یکی از تأثیرگذارترین عکاسان آن دوران تبدیل کرد.

در سال ۱۹۳۶، کرتس به نیویورک مهاجرت کرد. علی‌رغم برخی موفقیت‌های اولیه، دوران کاری او در آمریکا به مشکل برخورد. او می‌خواست به اروپا برگردد اما موفقیت الیزابت در کارش در آمریکا، بیماری‌اش و نیز وقوع جنگ جهانی دوم در اروپا سبب شد که در آمریکا بماند.

در اواخر دهه‌ی ۱۹۴۰، کرتس همکاری‌اش با شرکت انتشاراتی کنْده‌نَسْت را آغاز کرد، کاری که به‌زعم خودش کاری پست و نوکرمآبانه بود. اگر چه کرتس به خلق آثار شخصی که تصویرگر نومیدی‌اش در این دوران بودند، ادامه داد و در چند نمایشگاه آثارش را به نمایش گذاشت، اما او احساس شکست می‌کرد.

آندره کرتس. ابر گم‌شده، نیویورک، ۱۹۳۷ (چاپ: دهه‌ی ۱۹۷۰)
آندره کرتس. خروس، ۱۹۵۲

با پایان آن سال، او حرفه‌ی هنری‌اش را از نو آغاز کرد و باقی آن دهه را با احیاء کارش با انتشار آثارش در نشریات، برگزاری نمایشگاه‌هایی در موزه‌های باپرستیژ و قراردادهای پرشمار کتاب ادامه داد. با رونق بازار عکس در دهه‌ی ۱۹۷۰، جوایز و ستایش‌ها از او بیشتر شدند. اما به هر حال، هم او و هم همسرش الیزابت در سال ۱۹۷۶ بیمار بودند و الیزابت به‌شکل غیرمنتظره‌ای در سال ۱۹۷۷ درگذشت.

عکس‌های کرتس به طرز گسترده‌ای دیده شدند و او در سال ۱۹۷۹ عکاسی با دوربین پلارُید اس‌اکس-۷۰ را آغاز کرد که او را از سوگ عمیقش برای الیزابت دور می‌کرد. تهیه‌ی عکس‌های کوچک بدون نیاز به چاپ‌گر، به این پیرمرد ۸۵ ساله انرژی دوباره‌ای داد تا وقت بیشتری برای عکاسی بگذارد (برای مطالعه‌ی تأثیر دوربین پلارید اس‌اکس-۷۰ بر هنرمندان عکاس آن دوران به مقاله‌ی «عکاسان معاصر جهان: لوکاس ساماراس، یک عمر کاوش در خویشتن» مراجعه بفرمایید). او تا زمان مرگش در ۲۸ سپتامبر ۱۹۸۵ در عکاسی باقی ماند.

آندره کرتس. ۱۷ آگوست ۱۹۸۱

نمایشگاه «آندره کرتس: یک عمر در عکس‌ها» در Stephen Bulger Gallery در ترانتو کانادا تا ۲۱ مارس ۲۰۲۰ (۲ فروردین ۱۳۹۹) ادامه دارد.

نقشه‌ی گالری

اخباروتصاویرخبری جالب از سایرخبرگزاریها


 

تاريخ : جمعه ۲ اسفند ۱۳۹۸




مناظره 6 نامزد انتخاباتی حزب دموکرات آمریکا در شهر لاس وگاس در ایالت نوادا آمریکا/ رویترز

مناظره 6 نامزد انتخاباتی حزب دموکرات آمریکا در شهر لاس وگاس در ایالت نوادا آمریکا/ رویترز

 

مرد مقدس هندو در حال رنگ آمیزی صورت در معبدی در کاتماندو نپال در جشنواره آیینی” ماها شیواراتری”/ خبرگزاری فرانسه وEPA

 

خبرنگاران ژاپنی در حال مصاحبه با مسافران پیاده شده از کشتی تفریحی قرنطینه شده ” دایموند پرنسس” در بندر یوکوهاما ژاپن. مسافران این کشتی از نحوه برخورد دولت ژاپن شاکی هستند./ خبرگزاری فرانسه و رویترز

 

یک گله آهوی کوهی در اسکاتلند بریتانیا/ گاردین

یک گله آهوی کوهی در اسکاتلند بریتانیا/ گاردین

مسابقه هاکی روی یخ در پیست هاکی میدان سرخ مسکو/ ایتارتاس

مسابقه هاکی روی یخ در پیست هاکی  میدان سرخ مسکو/ ایتارتاس

مسابقات رالی صحرا در پاکستان/ رویترز

مسابقات رالی صحرا در پاکستان/ رویترز

 

برچسب‌ها: خبر

ارسال توسط مهران بنگری

نمایشگاه «مشق اول: زوال» ماهور زهرایی


نمایشگاه عکس‌های ماهور زهرایی با عنوان «مشق اول: زوال» جمعه ۲ اسفندماه ۱۳۹۸ در گالری «پروژه‌های ۰۰۹۸۲۱» گشایش می‌یابد.

زهرایی در معرفی این مجموعه، که با دوربین قطع متوسط و به‌شیوه‌ی آنالوگ تهیه و در اندازه‌های ۴۰×۴۰ و ۸۰×۸۰ چاپ شده، آورده است:

مجموعه‌ی پیش رو مشقی بر اساس مجموعه‌ی «شب‌های تابستانی، پیاده‌روی» رابرت ادمز است. انتخاب رابرت ادمز  به‌واسطه‌ی تأثیری است که من در طول دوران کاری‌ام از او گرفته‌ام. البته ادمز تنها منبع تأثیر برای من نبوده، مکتب دوسلدورف و نمایشگاه «مکان‌نگاری‌های جدید: عکس‌هایی از چشم‌انداز‌ دگرگون‌شده توسط انسان» (۱۹۷۵) که برگزارکننده‌ی آن ویلیام جنکینز بود، جریان‌های بسیار مؤثر بر عکاسی منظره بودند و طبیعتاً به‌دلیل این که من هم عکاس مناظر هستم از این جریان‌ها تأثیر گرفته‌ام. با در نظر داشتنِ این نکته، در نبود جریان‌های مؤثر فکری و تصویری تأثیرگذار در عکاسیِ ایران، سرمشق را باید در جای دیگری جز ایران جست‌وجو کرد.

با این‌که مجموعه‌ی «شب‌های تابستانی، پیاده‌روی» از دیدگاه‌های آن دو جریان فاصله دارد اما مجموعه‌ی مستقل و درخشانی است که ادمز آن را در حومه‌ی کلرادو و از مجموعه‌ی مسکونیِ تازه‌تأسیسی گرفته که قرار بود بهشتِ جدیدی را برای ساکنانش فراهم کند، که نکرد و (پیرو ایده‌ی همیشگیِ ادمز یعنی عکاسی از طبیعت دگرگون‌شده توسط انسان) در نهایت باعث زوالِ طبیعت شد به‌جای این‌که بهشتی برای ساکنان آن باشد. این همان موضوعِ همیشگیِ کارهای من است، تأثیر انسان بر پیرامونش و زوالی که بر خود و طبیعت تحمیل کرده. این دلیل اصلیِ من برای انتخاب مجموعه‌ی «شب‌های تابستانی، پیاده‌روی» است.

برای مشق کردن باید به‌صورت و محتوای سرمشق نزدیک شد، همیشه ساختارِ صوریِ اثر در دسترس‌تر از محتوا است، اما برای ایده‌ی مشق چاره‌ای جز خوانشِ این دو نیست و طبیعتاً مخاطب تحققِ این دو را بررسی خواهد کرد. در تمام این عکس‌ها مجسمه‌ی یکسانی قرار دارد که مشابهش در سرمشق نیست.  مجسمه‌ای با مختصات تاریخیِ مشخص، ونوسِ دست‌بریده‌ی یونانی. این مجسمه با نمادهایی که با خود به‌همراه دارد، همان‌طور که مشخص است، بازیچه‌ی دستِ من شده تا در کنار زوالی که زمان بر او تحمیل کرده نشان‌دهنده‌ی استیصال هم باشد (این مجسمه را اگر همان الاهه‌ی یونانی در نظر بگیریم و نه یک اثر هنری، مجموعه‌ای از نمادها و یکی از خدایانِ یونان است که در زمان ما جز تزئین، کار دیگری از دستش برنمی‌آید چه برسد به این که هنر باشد). این مجسمه ابزار تأکید من بر زوال و استیصال است و در عین‌حال این امکان را به من می‌دهد که از سر مشق فاصله بگیرم.

و در پایان، مشق را که نمایش نمی‌دهند!
من مشق کردن را رویکردی در نظر می‌گیرم که به نمایش گذاشتنش در شرایط فعلی شاید مؤثرتر از نمایش‌های غیر از آن باشد، و امتداد و استمرار مشق‌‌کردن شاید در آینده بستر مناسبی را در مقابلِ شرایطِ فعلی برای ما فراهم کند، و در عین‌حال تصور می‌کنم که مشق موضعِ راحت‌تری برای صحبت کردن است.

ماهور زهرایی متولد ۱۳۶۵- تهران نمایشگاه‌های انفرادی: محسوس، گالری محسن ۱۳۹۳ – معقول، گالری محسن ۱۳۹۳ – درخت گندم، گالری محسن ۱۳۹۲ – ناخودآگاه، گالری محسن ۱۳۹۱ – رودا، گالری راه‌ابریشم ۱۳۹۰ و نمایشگاه‌های گروهی: تصویر کوچک، آینه بزرگ، گالری آگ ۱۳۹۷ – گالری آرته، ۱۳۹۶ – سوژه، گالری آریا ۱۳۸۴ و رویاهای گریزان، گالری کارنامه ۱۳۸۳ را در کارنامه هنری خود دارد.

نمایشگاه «مشق اول: زوال» ماهور زهرایی در گالری «پروژه‌های ۰۰۹۸۲۱» تا ۱۳ اسفندماه ۱۳۹۸ ادامه خواهد داشت.
نشانی: تهران، خیابان کریم‌خان زند، خیابان خردمند شمالی، کوچه‌ی هجدهم، شماره‌ی ۲۵
گالری شنبه‌ها تعطیل است.

رونمایی از کتاب عکس «در کشته خویشتن نگه کن» حامد جابرها


روز جمعه ۲ اسفندماه ۱۳۹۸، پروژه‌های آگ اکسپریمنت و گالری آگ از کتاب عکس حامد جابرها در اتاق سبز گالری آگ رونمایی می‌کنند.

حامد جابرها در مقدمه‌ای درباره‌ی این اثر نوشته است:

«انسانی که به‌جز خود را ندیده است، خوب که نظر کنیم می‌بینیم به‌جز خود را هم نکشته است.» در سلاخ‌خانه‌ها دسته‌ی حیوانات را می‌شود دید که در صف‌های مرتب آخرین قدم‌هایشان را از جلوی آدم‌هایی با پیش‌بندهای خونین بر می‌دارند. آن‌ها با چاقوهای ردیف‌شده که روی کمربندشان بسته‌اند تمام آداب پوست کندن و لاشه کردن را می‌دانند. حیوانات در دامداری‌ها اشیاء جهانی هستند که به آن‌ها زندگی داده می‌شود تا بی هیچ ترحمی کشته شوند.

پوست و گوشتی بریده می‌شود و لاشه‌ای می‌سازد مقابل ما که نظاره در آن، امیال و وحشت‌ها و نیازهای ما را آشکار می‌کند.

دامداری‌ها از منابع عظیم تولید گازهای گلخانه‌ای هستند و بیش از ۱۸٪ از انتشار گازهای گلخانه‌ای جهان را منتشر می‌کنند. در مقام مقایسه می‌توان گفت، تمامی نظام حمل و نقل در سطح جهان شامل ماشین‌ها، ماشین‌های سنگین، اتوبوس‌ها، قطارها، کشتی‌ها و هواپیماها تنها حدود ۱۳٫۵٪ دی‌اکسیدکربن تولید می‌کنند. به‌عبارت دقیق‌تر، ۶۵٪ نیترواکسید و ۳۷٪ متانی که توسط فعالیت‌های انسان تولید می‌شود ناشی از فعالیت‌های مربوط به دامداری‌ها هستند. برای روند گرمایش زمین (GWP)، انتشار متان ۲۱ بار و انتشار نیتروکسید ۲۹۶ بار خطرناک‌تر از انتشار دی‌اکسیدکربن است.»

این مجموعه در سال ۱۳۸۸ عکاسی شده و کتاب آن در طول سال ۱۳۹۸ با همکاری لابراتوار آگ ساخته شده است. گفتنی است این کتاب در ۴۲ صفحه و ۱۵ نسخه عرضه خواهد شد.

حامد جابرها متولد ۱۳۶۳ در قزوین است. او ۱۸ سال است که در زمینه‌ی طراحی گرافیک و به‌عنوان مدیر هنری مشغول به کار است. او مدیر استودیو «ه» در تهران است. همچنین او از سال ۱۳۸۸ به‌عنوان مسئول هماهنگی برنامه با مرکز هنری رای بُن همکاری می کند. تمرکز این مرکز بین‌المللی بر هنر معاصر است.

آثار جابرها در حوزه‌ی هنرهای تجسمی ریشه در تجربیات او از عکاسی، ویدئوآرت و چیدمان دارد. او در سال‌های اخیر بیشتر ایده‌های خود را با استفاده از مدیوم‌های مختلف و به‌شکل چیدمان ارائه داده است. به هر حال، غالب این مجموعه‌ها از طریق عکاسی یا تحت تأثیر آن شکل گرفته است.

کارهای جابرها رابطه‌ی تنگاتنگی با تاریخ، سیاست، فلسفه و جامعه دارند و او به‌عنوان هنرمند بینارشته‌ای دیدگاهی انتقادی نسبت به محیط اطرافش دارد. او تا کنون سه نمایشگاه انفرادی در تهران برگزار کرده و آثارش در نمایشگاه‌های عکاسی، ویدئوآرت، اینستالیشن و گرافیک متعددی در ایران، لهستان، نروژ، اکراین، آلمان، جمهوری چک، روسیه، ترکیه، هند، چین، بنگلادش، انگلستان و ژاپن به نمایش درآمده‌اند.

نشانی: تهران، خیابان کریم‌خان، خیابان عضدی جنوبی، شماره ۴۳، گالری آگ – نقشه
از ۲ تا ۲۳ اسفند ۱۳۹۸ – ساعات بازدید: ۱۲ تا ۲۱

انتشار و رونمایی شماره جدید «فصلنامه عکاسی»


پنجمین و ششمین شماره «فصلنامه عکاسی» با عنوان «عکاسی استیجد» (صحنه‌آرایی‌شده) در دو جلد، روز جمعه دوم اسفندماه ۱۳۹۸ از ساعت ۱۶ تا ۱۸ در خانه هنر طهران رونمایی می‌شود.

شماره جدید «فصلنامه عکاسی» به سردبیری سیوا شهباز، در دو جلد منتشر شده است. نویسندگان این شماره از فصلنامه عکاسی (به ترتیب فهرست) عبارت اند از: مجید اخگر، محسن ابوالحسنی، روزبه صدرآرا، مت سندبای، کامران نجف‌زاده، باوند بهپور، اگنس رامدر، محسن بایرام‌نژاد، بهرنگ صمدزادگان، مهرداد پورعلم، هوتن نوریان، رهام شیراز، لیندا هاورتی راگ، مهدی کبورانی، محمدرضا مریدی، حمیدرضا شعیری، ویدا موسویان، دیدوناتو بروک، مریم فیروزی، ناصر فکوهی، سارا ساسانی، حامد کیا، شیوا بابابیگی، سروش میلانی‌زاده، ایمان میری‌ کرهرودی، محمدحسین مهدویان، صمد قربان‌زاده، کیارنگ علایی، نرگس آبیار، سعید اسدی، مریم زندپور، مهرنوش علی‌مددی، کامران شریفی، نهاله مشتاق، الناز امینی، اِشا صدر، نفیسه باقری، پژمان نظرزاد، شهرام زعفرانلو، سیلیویا سیرلی، ناتاشا چوک، مرتضی نیک‌نهاد، میمونا گوئرسی، علیرضا فانی و وانگ کینگ سانگ، همراه با مصاحبه‌ی اختصاصی رضا عابدینی با محمود کلاری و آزاده اخلاقی و مصاحبه‌ی منتشر نشده‌ی امیرعلی قاسمی با صادق تیرافکن.

در این شماره همچنین آثاری از عکاسانی چون شادی قدیریان، آزاده اخلاقی، نیوشا توکلیان، گوهر دشتی، امید شلمانی، میترا تبریزیان، صادق تیرافکن، آرمان استپانیان، فرشته شادی، سروش میلانی‌زاده، احمد عالی، جلال سپهر، بابک حقی، زهرا خرمی، بهاره بیشه، مریم سعید پور، مهدیا مصباحی، سهیلا اسماعیلی، سبا علیزاده، مهسا علیخانی، رضا میلانی، احسان باقری، ستاره سنجری، علیرضا فانی، تورج خامنه‌زاده، کتایون کرمی، مریم فیروزی، دیوناتو بروک و مرتضی نیک‌نهاد به نمایش درآمده است. دو عکس از صادق تیرافکن و میترا تبریزیان نیز روی دو جلد این شماره از «فصلنامه عکاسی» رفته است.

برنامه‌های هم‌زمان با رونمایی از جدیدترین شماره فصلنامه عکاسی

  • گشایش نمایشگاه آثار شیوا بابابیگی و ویدا موسویان از ساعت ۱۶
  • گفت‌وگو آزاده اخلاقی و سیوا شهباز، ۱۷ تا ۱۸
  • سخنرانی افشین شاهرودی با موضوع «مجلات تخصصی عکاسی»، ۱۸ تا ۱۸:۳۰
  • رونمایی از شماره‌های جدید فصلنامه عکاسی، ۱۸:۳۰ تا ۱۹:۱۵
  • نشست تخصصى رهام شیراز با موضوع «عکاسی روایی، نزدیکی به استناد»، ۲۰ تا ۱۹:۱۵

نشانی: تهران، خیابان کریم خان زند، خیابان ایرانشهر، ضلع غربی پارک هنرمندان، بن‌بست نیکو‌شهر، شماره ۳، خانه هنر طهران

علاقه‌مندان هم‌اکنون می‌توانند دو شماره‌ی این مجله را از طریق فروشگاه آنلاین کتاب عکاسی تهیه کرده و آنها را در هر جای ایران تحویل بگیرند.

شماره ۵ فصلنامه عکاسی (عکاسی استیجد جلد ۱)

شماره ۶ فصلنامه عکاسی (عکاسی استیجد جلد ۲)

نمایش «پنج داستان اثر حمید هامون» در گالری آگ


نمایش «پنج داستان اثر حمید هامون به کوشش همایون سی‌ریزی» جمعه ۲ اسفندماه ۱۳۹۸ از ساعت ۱۶ در گالری آگ  گشایش می‌یابد.

در توضیح نمایشگاه آمده است:

«عشق و ایمان در نزد باد» نام نخستین داستان این کتاب است که به شرح رابطه‌ی پیچیده‌ی داریوش مهرجویی و حمید هامون می‌پردازد. صفحات پایان‌نامه‌ی حمید هامون که در آستانه‌ی کسب دکترا در رشته‌ی علوم انسانی است، توسط داریوش مهرجویی به دست باد سپرده می‌شود.

در داستان دوم به نام «لاکردار»، معلوم می‌شود که عظیمی، تنها توهمی است ساخته و پرداخته‌ی ذهن مهرجویی و مهشید امیرسلیمانی هرگز به هامون خیانت نکرده بود.

داستان سوم با عنوان «دستگیره» به توطئه‌ی داریوش مهرجویی در ناکام گذاشتن هامون از تلاش‌های چندباره‌اش برای ملاقات با علی عابدینی اشاره می‌کند.

داستان چهارم این مجموعه گزارشی مستند از سرنوشت کتابخانه‌ی شخصی حمید هامون است.

و داستان آخر«نترس نلرز»، نشان می‌دهد که چگونه داریوش مهرجویی در ساختن فیلم‌هایش، پری و لیلا و درخت گلابی به زندگی و شخصیت حمید هامون نظر داشته است.

این کتاب که تنها نسخه‌ی آن در سی‌سال گذشته نزد مهشید امیرسلیمانی بوده است از دوم تا شانزدهم اسفندماه ۱۳۹۸ در گالری آگ توسط همایون سی‌ریزی بازخوانی می‌شود.

نشانی: تهران، خیابان ولیعصر، بالاتر از پارک وی،‌ خیابان پسیان،‌ شماره‌ی ۳
ساعات بازدید: ۱۲ تا ۲۱ (افتتاحیه: ۱۶ تا ۲۱)